Gespreid over liefst vijf dagen, met meer dan 500 bezoekers, veel vrolijke gezichten,
verrassende herinneringen, heerlijke anekdotes, mooie ontmoetingen en inspirerende
gespreksstof was het 11e Muziekfilmfestival een prachtig en gedenkwaardig lente-evenement.
Waar je kon grasduinen, graven en grooven.

De bezoekers hebben zich met plezier verdiept in veel wat muziek te bieden heeft. Van de
rock van the Boss, via de prachtige songs van Marianne Faithfull tot aan de ultieme kunst van
geïmproviseerde muziek, liefhebbers vonden van alles van hun gading.

Gegraven werd er ook, dieper ingaan op de achtergronden, geraakt worden door de drijfveren van
muziekkunstenaars, tijdsbeelden opdiepen en reconstrueren, flink wat films gaven daar
aanleiding toe. En vrolijk was het, met een drankje in de hand swingend dansen met beelden
uit het eindeloze archief van Fenno Werkman of de dj’s bestoken met de vraag om favoriete
nummers.

De Jeff Buckley film It’s never over trekt jonge fans en The Making of de Jeugd van
Tegenwoordig ter gelegenheid van twintig jaar de Jeugd, is een beleving voor twintigers van
nu en degenen die dat vroeger waren. Muziek verbindt generaties, zo bewijst ook de 15-
jarige zoon die zijn vader de Keith Jarrett film Köln’75 cadeau doet.

Samen grasduinen levert ook rebelse paralellen op tussen Bruce Springsteen met zijn actuele
Minneapolis protestsong en John Lennon& Yoko Ono en hun ‘Give peace a chance’. Imagine
dat ze samen zouden optreden in een wereldwijd vredesconcert.

Bij de graafwerkzaamheden wordt het publiek geholpen door ‘Broken English’ de
documentaire over Marianne Faithfull die over 2 weken in veel bioscopen is te zien. Over
haar werd in Europa en de VS veel negatiefs geschreven in de stereotypen die destijds (en
vaak nu nog) aan vrouwelijke artiesten werden toegekend. Het ministerie-van-niet-vergeten
zet met medewerking van Marianne zelf een volledig ander beeld neer, dat van een
creatieve, liefdevolle en collegiale vrouw met de stem uit duizenden, die het om de muziek
te doen is. Het slotnummer van de docu zingt ze vol overgave, met de zuurstofslang in haar
neus vanwege Covid, samen met Nick Cave en Warren Ellis. ‘Misunderstanding is my name,
what I am is not a game’, dat blijkt het laatste nummer dat ze ooit zong. In geconcentreerde
stilte luistert de zaal in Weesp mee.

Op zondagmiddag biedt Half Moon, een intiem portret van de Syrische klarinetist en componist Kinan Azmeh, nog meer hulp bij het graven. Documentairemaker Frank Scheffer leerde op zijn zoektocht naar Arabische muziek Kinan kennen in Damascus, vlak voor de Syrische opstand in 2010. Doorspekt met diens wijze uitspraken over de betekenis van muziek zien we de klarinest door de wereld reizen en zich ontwikkelen tot kosmopoliet en wereldmuzikant, zonder zijn roots te vergeten.
‘Een mens waar je gelijk op af stapt en met wie bij de eerste noot de verbintenis en het samenspel klopt’, zegt Eric Vloeimans in het nagesprek. ‘Alles heeft meer lagen, het gaat er om verticaal te werken en denken’, oppert Kinan zelf in Half Moon, een bruikbare opmerking in tijden van oppervlakkigheid. De
relevantie van poëzie komt al gravend centraal te staan voor deze muzikant.
Het nagesprek eindigt emotioneel wanneer Frank Scheffer de oude Arabische dichtregels -door Kinan
Azmeh opgediept- herhaalt in herinnering aan de kinderen die in deze tijd in het Midden-
Oosten door bomgeweld omkwamen. ‘Ouders brengen hun kinderen naar bed, ouders
dragen hun kinderen naar het graf’. Een memorabel moment voor wie erbij was.

Dit Muziekfilmfestival bood vijf fantastische dagen dankzij de bezoekers, de vele
onvermoeibare vrijwilligers, de sponsoren, onze technici en de projectieploeg. Veel dank.